Bir karar vermeliyim!

İnsan olarak hep bir şeyler yapmaya çalıştım hiç bir zaman yürürken şöle salına salına gideyim demedim. Hep koşturarak gidiyorum  bi yerlere tıpkı Forest gibi. Hep denilenleri yaptım. Tabiki düşündüm, Denize atla diyenin de peşinden gitmedim ama mantığıma uyanı yaptım hep. Savruldum hep bu yüzden ve her denilene inandım. “saf” oldu adım. Kandırıldım. Artık bitmeli bu düzen, gene bir şeylere başlıyorum ve biliyorum gene yarım kalacak başaramayacağım. Ben buyum “yarım işlerin adamı”. Tıpkı ülkem gibi hep ortada kalıyorum. Yarı doğu yarı batı bir ülkede yarı ingilizce yarı türkçe az arapça bir dille ve hep saf aklımla yaşıyorum. Bir gün bir şeyler başarmış olmanın hayaliyle yaşıyorum. Bu kadar kötümser bitmesin bu yazı bir şiir paylaşıyorum.

Hep denemeler
tekrar tekrar tekrarlamalar
en basitinden merak
kelimelere tersten bakmak
tam yarısında hayal kırıklığında
başka bir kelime
başka bir merak

Yine bir şiir.

Okulu uzattım. Şaşırılmaması gereken bir şeye dönüştü artık. Şükür ki bi baskı yok üzerimde. Bi gün bitecek fikri kafamda. İş arıyorum umutsuzca. Belki olur bilemiyorum. Burak hadronla cebelleşirken paketler yapmaya başladım. İlk paketim libid3tag. Mpd ve tüm bağımlılıklarını paketlemek gibi bi ulvi görevim var. Yapabilir miyim emin değilim. Archlinux’tan vazgeçmemek adına 40 takla atıyorum ve tüm bunların arasında bir şiir paylaşıyorum.

Dumanın ortalamış ellerim.
Karanlığın koynundayım.
Dışım titrerken,
içim yangın yeri.
Duvarda gelecek günler
Kolumda ölecek zaman,
ve hiç kıpırdamadan mekan
buluyor gözlerin beni.
Deniz oralarda bir yerlerde.
Ne martılar ne dalga sesleri.
İçimde bir sızı,
İçim yangın yeri.
Köpekler bile terketti bu şehri.
Kediler daha vefalı, söylenenin aksine.
Peki bu adamın derdine yokmudur bir çare,
yada sormaz mısınız?
Bu adamın derdi ne?